Jej zręby formowały się

„Jej zręby formowały się jeszcze w epoce kamienia, kiedy tp z unii MatkiZiemi i jej niebiańskiego, solarnego małżonka, mocą boskiego misterium płodności (w świecie ziemskim replikowanego, naśladowanego przez ludzi w odpowiednich obrzędach) rodziły się kolejne pokolenia, „napełniała się ziemia". Uczestnicy godów w Kanie Galilejskiej byli świadkami i świadomymi współuczestnikami świętego obrzędu. Umiejscowienie cudownego wydarzenia w takich okolicznościach miało swoją wymowę, czytelną dla wszystkich. Sacrum było tuż. Sacrum — o czym wiedziano powszechnie — miało swoje rekwizyty, symbole, atrybuty. Należały do nich woda i wino. Jednakże, chociaż łączyło je nadrzędne podobieństwo — sakralna atrybucja — była między nimi bardzo istotna różnica. O co tu chodzi Otóż sakralne działanie wody kieruje się jak gdyby ku dołowi. Woda ma działanie wstępne oczyszcza, obmywa, usuwa brud i nieczystość fizycznie, dosłownie, ale także w sensie mistycznym, obrzędowym, usuwa przeszkody, przygotowuje do wstąpienia wyżej, w stretę sacrum. Sakralna moc wody spływa jak gdyby z wysokości, wektor jest tu skierowany wyraźnie ku dołowi, sakralna atrybucja wody jest ..zstępująca". Natomiast atrybucja wina jest „wstępująca", lecz nie dlatego, że wino uderza do głowy, czyli do góry. Owszen), rzecz dotyczy „góry", ale o wiele wyższej. Wino „wznosi" zanosi modły, łączy ze sferą sacrum, która w oczywisty sposób sytuuje się „wysoko". Wody potopu zostały spuszczone — chodzi tu o coś więcej niż o oczywistą konsekwencję faktu, iż chmury unoszą się nad ziemią. Wody potopu zostały spuszczone, ponieważ ten, który o tym zdecydował, miał siedzibę „wysoko". Strefa sacrum w stosunku do strefy profanum — czyli ziemskiej rzeczywistości — znajduje się zawsze na górze. Mojżesz wstępował na szczyt Synaju, by rozmawiać z. Jahwe; Zeus i Nieśmiertelni mieli siedzibę na Olimpie. Właśnie z owymi „wysokościami", ze strefą sacrum powinno łączyć mieszkańców profanum wino — po uprzednim poddaniu się oczyszczającemu działaniu wody.“(12)