W dwie godziny później

„W dwie godziny później pacjent miał bardzo obfity i obrzydliwie wyglądający stolec, jakiego w swojej 27letniej praktyce leczenia chorób jeszcze nie widziałem. Podczas wydalania wypłynęło także nieco uryny, którą pacjent skrupulatnie wypił. Przenosząc się z powrotem do łóżka odkryliśmy, że może teraz leżeć wygodnie wyciągnięty, podczas gdy uprzednio leżał z kolanami podciągniętymi pod brzuch, jak ludzie cierpiący na zapalenie otrzewnej czy wyrostka robaczkowego. Nie odczuwał teraz prawie bólu, było to dokładnie w osiem godzin po tym jak wypił pierwszą kwartę uryny. Położyłem teraz na jego brzuchu, klatce i głowie kompresy namoczone w starej urynie i owinąłem stopy i ręce w podobny sposób. Wydalał wciąż coraz więcej wody i wypijał każdą kroplę. Jego wnętrzności zareagowały na kurację i pracowały swobodnie i bezboleśnie, wypróżnienie nie przypominało już odbarwionej wody.
Czwartego dnia wydalił 22 kwarty uryny w ciągu 24 godzin wszystko to natychmiast wypił.
I teraz przyszedł nawrót. Piątego dnia zostałem wezwany w interesach do Manchester, i podczas mojej nieobecności zaprzyjaźniony lekarz namówił go do wzięcia łyżki stołowej pszenicy w wodzie. Rezultat był fatalny, zanikł cały wypływ uryny, i w przeciągu 16 godzin wszystkie uprzednie objawy powróciły, chociaż w nieco mniej bolesnej formie. Nie pozostawało nic innego, jak tylko zacząć całe leczenie od nowa.“(2)